Park maceralarımız...

Neredeyse hergün parka uğrar olduk bu ara.Hem havalar yakıcı sıcak değil, hemde ramazan gelmeden parkın acısını çıkaralım diye ..Hemen arkadaş buluyor kendine..Hatta bulduğu herkesi öpüyor:)Yapı itibariyle biraz geveze birazda sıcak kanlı .Garipseme diye bişey yok.Bulduğu dedenin ya da nenenin kucağında..Son gittiğimizde bi amca tüm çocukları bir araya toplamış (en küçüğü 1.5 yaşından 4 yaşına kadar) elinde ekmek parçası karıncalara doğruyor.Karıncalar ufalan ekmekleri taşırken amca bi yandan bişeyler anlatıyordu..Çocukların da ilgisini çekmiş olcakki hepsi de karıncalar gibi amcanın etrafına üşüşmüş,hem dinleyip hem bakıyorlardı.Bizimki atak yaptı.O ilginç türkçesiyle,sadece benim birazda babasının anladığı,başladı serenat yapmaya..Hem konuşuyor hem karıncalara öpücük atıyor bi taraftanda ezmaye çalışıyor:)Tüm duyguları bir arada yaşıyor..Çocukların küçük hareketlerine anlam yüklemek biz annelerin işi galiba..Herneyse o sırada yanımıza çocukların annelerinden biri geldi.Biraz konuştuktan sora çocuğu yemediği için 10 kilo verdiğini söyledi.Hakkaten de çırpı gibi kadındı.Aaahh keşke bende derde düşüp verebilsem dedim dedim ama.Asla çocuğum yemek yemiyor diye derde düşmedim.Yerse yer..Yemezse canı istemiyodur.Acıkınca elbet yer.Kadına üzüldüm biraz dertleştik..Çok takma dedim..Zayıf insanlar daha uzun yaşıyor..Hastalıklar şişmanlıktan doğuyor.Geçen gün bir programda obezitenin çocukluktan itibaren başladığını söylemişti doktor..Ama anneleri ikna etmek güç.Bi lokma daha yerse başı göğe değecek çünkü.Herneyse ilginç bigün olmuştu..Karıncalarımızla vedalaşıp parktan ayrıldık ogün.Oğlum istediği kadar kaldığı için gitmekte itiraz etmedi..